Vermoorde Demmink de 7 jarige Jair Soares in 1995?


suarezDe wijze waarop de politie omgaat met vermissingen is soms een groot drama. Als volwassenen plotseling verdwijnen dan roept men al snel dat ieder mens het recht heeft te verdwijnen.

We schreven op deze site al eerder over de verdwijningen van Wim Quak, Adrie Knops, Mieke Guliën, Lisette Vroege, Joanne Noordink, James Patrick Grealis, Karel Besselsen en Maria van der Zande. Allemaal zaken waarbij de politie de verdwijning aanvankelijk niet serieus wilde nemen. In de zaken van Karel Besselsen en Joanne Noordink bleek later hoe onterecht dat was geweest, in beide zaken werd later het lichaam gevonden. Maar ook in de andere zaken wijst veel op een misdrijf.

Zelfs als er kinderen onder verdachte omstandigheden verdwijnen, weigert men soms doortastend op te treden. In de zaak van de verdwijning van Milly Boele uit Dordrecht hield men na 6 dagen nog de optie van een vrijwillige verdwijning open en in de zaak van de verdwijning van Willeke Dost heeft het bijna 18 jaar geduurd voordat er eindelijk een grondig onderzoek kwam.

Vandaag kunnen we weer een zaak op deze lijst bijschrijven, de verdwijning van de 7 jarige Jair Soares in 1995. Hij verdween plotseling van deze aardbodem maar dat is voor de politie Haaglanden geen reden om aan een misdrijf te denken.

Op het strand bij Monster raakte een kleine jongen in de zomer van 1995 spoorloos. Jair Soares (7) werd nooit meer gevonden, tot wanhoop en verdriet van zijn familie. De politie wil er niets meer mee. “Het dossier in deze vermissingszaak is gesloten”, is het commentaar.

Hoezo vermissingszaak? Het Old Case Team van De Telegraaf nam de verdwijning in onderzoek en concludeert dat er sprake moet zijn geweest van een misdrijf. Een vermoedelijke kindermoord in de politieregio Haaglanden die nooit de benodigde aandacht kreeg. Laat staan dat de politie de afgelopen vijftien jaar probeerde de dader op te sporen. Alweer blijkt dat in Nederland onder verdachte omstandigheden een kind kan verdwijnen, zonder dat dit leidt tot een grootscheeps rechercheonderzoek.

Donkere krullen en een ontdeugend jongenskoppie. De zevenjarige Jair speelde die zomermiddag naar hartelust in zand en zee. Maar het vrolijke stranduitje zou een duister einde krijgen. Jair, een jongetje ‘om te stelen’, verdween van het ene op het andere moment spoorloos. Hij werd nooit meer gevonden.

De hoop dat Jair nog leeft, hebben Maria, haar man Antonio en de vier andere zonen in deze saamhorige en gelovige Kaapverdische familie lang geleden laten varen. Goed beschouwd al op het strand van Monster, want er deugde meteen niets van Jairs plotselinge vermissing.

“Het was vrijdag 4 augustus 1995 toen we met Jair, onze jongste, en zijn één jaar oudere broer Bemvindo naar zee waren gegaan”, kijkt het paar terug. “Samen met een kennisje, Paula*, en haar dochtertje Melissa. We waren er nooit eerder geweest, maar het leek er heerlijk voor de kinderen. Alleen was de wind kouder dan we dachten.”

Het gezelschap streek neer op hun handdoeken in het warme zand, schuin tegenover het toenmalige strandpaviljoen Molenslag en op enkele tientallen meters van de zee. Het was druk, maar niet overdreven vol. Veel gezinnen met kinderen, hier en daar een stelletje, groepjes tieners. Klapperende windschermen, parasols in alle kleuren, de geur van zonnebrand. Alles leek zalig zorgeloos, maar onderwijl sloop het onheil naderbij.

Maria en Antonio hebben de momenten nog duidelijk op hun netvlies. “De kinderen speelden in het zand en af en toe in zee”, zegt Antonio die halverwege de jaren tachtig met zijn gezin naar Nederland was geëmigreerd en onder meer voor Nedlloyd had gewerkt. “Ik was er steeds bij in het water, omdat ze nog zo klein waren. Zwemmen deden ze nog niet, het was pootje baaien en spetteren.”

Tegen het einde van van de middag trakteerden Antonio en Maria de kinderen op patat in de strandtent. Paula bleef achter op het strand, bij de spullen. “Vanaf mijn handdoek zag ik mijn dochtertje en Jair steeds vanaf de veranda van het paviljoen in het zand springen. Ik bleef kijken tot de kinderen naar binnen liepen en ging achterover liggen. Nog steeds heb ik daar spijt, want toen moet het gebeurd zijn.”

Verzadigd keerde het groepje even later terug op het strand. Paula zag ze aankomen. Haar dochter voorop, dan haar vrienden en hun zoontje Bemvindo. “Ze vroegen waar Jair was gebleven. Ik snapte er niets van en dacht dat hij juist bij hen was.”

Plotsklaps was daar de nachtmerrie. Jair weg! Antonio, Maria en Paula zochten als gekken. Op het strand, bij de EHBO-post, in het strandpaviljoen. Paula: “Ik ben ook de duinen over gerend en heb op de parkeerplaats en bij de camping rondgekeken. Veel mensen gingen al weg, het was fris geworden. ‘Hebben jullie een jongetje gezien, klein, getinte huidskleur en in een iets te grote witte zwembroek’, vroeg ik steeds weer. Niemand wist iets.”

Rond die tijd werden politie en reddingsbrigade ingeschakeld. “De meeste badgasten waren vertrokken want er stond een kille noordenwind”, vertelde een agent aan een lokale krant. “De strandtenthouders hebben meteen hun auto’s ingeleverd zodat we snel het strand konden afzoeken.” Met vijftien boten van omliggende reddingsbridgades, een helikopter en een vliegtuig van de kustwacht werd die middag en avond tevens de kustlijn afgestroopt.

Tot diep in de nacht bleven agenten en mannen van de reddingsbrigade naarstig met felle lampen en lichtkogels in het duingebied in de weer. “Ik herinner me alles nog precies”, zegt Liesbeth van der Ree die destijds in strandtent Molenslag werkte. “De hele nacht smeerde ik broodjes en zette ik kannen vol koffie. Die arme moeder van dat jongetje zat radeloos achterin een politieauto, een dekentje om haar heen. Dat beeld raak ik niet kwijt.” Ook de volgende dag zochten tientallen agenten van de Mobiele Eenheid urenlang naar het ventje. Een klein politieteam ondervroeg onderwijl bewoners van een nabijliggende woonwijk. Alles vergeefs. Jair Soares was en bleef zoek.

De politie vroeg geen grootschalige aandacht voor deze barre verdwijning. Al snel raakte het nieuws compleet ondergesneeuwd onder aanhoudende berichten over de val van Srebrenica. Met hun vier zonen probeerden Antonio en Maria in de weken, maanden en jaren die volgden het leven weer op te pakken. “In het begin hoorden we soms nog iets van de politie. Maar dat werd aldoor minder.Tot acht jaar geleden. Toen werd een verouderingsfoto van Jair gemaakt en kwamen ze bij ons dna afnemen omdat een stukje mensenkaak op het strand gevonden. Het leverde niets op. Wel hoorden we dat het dossier en spulletjes van Jair die we hadden afgestaan, zoek waren geraakt. Ongelooflijk hoe dat kan.”

De familie Soares doed nog verwoede pogingen om aan informatie te komen. “We wilden zelf het dossier zien. Dat werd geweigerd. ‘Het is een vermissingszaak, we vinden niet dat de familie daarbij betrokken moet worden’, zei de politie. We raakten alle vertrouwen in de politie kwijt en hebben echt niet het idee dat er serieus onderzoek is verricht.” Ook tegenover De Telegraaf reageerde de politie Haaglanden de afgelopen weken opmerkelijk terughoudend. In plaats van verheugd te zijn met hernieuwde aandacht voor deze zaak, gaf de politie te kennen zelfs geen gesprek te willen. “Het dossier naar de vermissing is gesloten”, luidt het hooghartige commentaar.

De strandpolitie is bovendien prima op zoekgeraakte kinderen toegerust, heeft onmiddellijk alarm geslagen en met alle middelen gezocht. Daarbij werd het ventje niet gevonden. Komt bij dat er destijds een getuige was die rond de verdwijning bij de waterlijn stond. “Er mag gebeuren wat gebeurt; dat jongetje is hier níet het water ingegaan”, vertelde deze man blijkens een toenmalig krantenbericht zeer stellig aan de politie. Ook de politie zelf sloot meteen uit dat Jair in de zee was beland. “De jongen was niet bij de waterlijn toen hij voor het laatst gezien werd”, zei de toenmalig onderzoeksleider.

Dat het kind verdwaald is geraakt, is net zo onwaarschijnlijk. “Hij was geen jongen die wegliep. Jair hing vreselijk aan zijn familie en deed niets zonder zijn broer Bemvindo”, stellen zijn ouders. De duinenrij bij het strand De Molenslag – toen veel smaller dan nu, laagbegroeid en overzichtelijk – was bovendien compleet doorgevlooid. Ook daar werd het joch simpelweg nooit aangetroffen.

Blijft slechts één optie over: Jair werd het slachtoffer van een misdrijf, een conclusie waar ook de politie op had moeten komen. De jongen werd het laatst levend gezien toen hij met zijn speelmakkertje Melissa de strandtent inliep. Hij heeft dus of dat paviljoen niet meer levend verlaten, of hij is er door iemand uit meegelokt. Het eerste scenario kan waarschijnlijk worden weggestreept. Volgens Liesbeth van der Ree en de voormalige eigenaar Hennie Lupker van de Molenslag was de strandtent een grote, maar overzichtelijke ruimte waar veel mensen werkten. “Achter lagen de toiletten: daar kan Jair evenmin ongezien iets zijn overkomen. Je moest vanaf de wc’s weer door de strandtent om buiten te komen. De politie heeft trouwens alles doorzocht. Zelfs de septictank is opgegraven en leeggezogen.”

Veel aannemelijker is dat de kidnapper het jongetje in een soort hit-and-run met een smoesje weglokte, razendsnel over de duinenrij voerde en ofwel in zijn auto vanaf de parkeerplaats wegvoerde of vasthield op de camping. Hoe dan ook lijkt hij van een gelegenheid te hebben geprofiteerd. Liesbeth van der Ree herinnert zich waarom. “Rond de tijd dat Jair verdween, was de reddingsbrigade op zee in actie gekomen. Wat er loos was, weet ik niet meer. Maar ik weet wél dat zulke acties steevast massale aandacht trekken. Wij hebben het hier altijd tegen elkaar gezegd: iedereen op het strand keek de andere kant uit, toen dat jongetje werd weggeroofd. De politie heeft mij overigens nooit verhoord. Heel vreemd vind ik dat.”

Ook Jos van Looije, de toenmalige beheerster van de parkeerplaats, werd nooit verhoord door de politie. “Dat terwijl ik de hele middag op de parkeerplaats was. Iedereen in Monster kent dit verhaal, het leeft hier nog steeds. Het jongetje is niet verdronken of verdwaald; dan was hij gevonden. Opvallend is wel dat hier geen andere kinderen waren lastiggevallen. Alsof de dader elders vandaan kwam.”

Al in die tijd waren er getuigen die Jair met een onbekende man hadden gezien. Sommigen vertelden de politie dat deze man op leeftijd was. Anderen wisten te vertellen dat hij het kind in een gereedstaande auto met caravan had meegenomen. In ieder geval is de kans groot dat van de ontvoerder bekend is dat hij een ongezonde belangstelling had voor kinderen. Uit het feit dat hij niet het meisje Melissa, maar Jair met zich meenam kan worden afgeleid dat hij een voorkeur heeft voor jongens.

Het weglokken van Jair betekende voor de dader een risico op ontdekking. Het is daarom waarschijnlijk dat hij het kind die middag langere tijd observeerde, voordat hij toesloeg. Vast staat dat hij op het strand, bij de strandtent, maar ook op de duinovergang, de parkeerplaats of bij de camping met de donkere, 1.20 meter lange Jair door strandgangers móet zijn gezien.

Ronduit verbijsterend is het dat de politie de zaak ondanks alle verdachte feiten altijd als ‘gewone’ vermissing afdeed. Ook later kwam er nooit een rechercheonderzoek wegens een vermoedelijke misdrijf. Net als bij veel andere vermissingen die het Old Case Team van De Telegraaf onderzocht, blijkt dat de afwezigheid van een lichaam voor de politie automatisch leidt tot de conclusie dat er geen sprake is van een misdrijf. “Het maken van een verouderingsfoto is een mooi zoethoudertje om de indruk te wekken dat je professioneel bezig bent”, stelt oud-rechercheur Dick Gosewehr. “Maar eigenlijk laat de politie zo zien dat men geen idee heeft wat er gebeurd moet zijn. Na Willeke Dost blijkt opnieuw dat het in Nederland mogelijk is dat onder verdachte omstandigheden een kind verdwijnt, zonder dat dit leidt tot een grootscheeps onderzoek.”

Uit betrouwbare bronnen kwamen we er achter dat er een persoon was opgevallen door gehele kleding en overjas ondanks de hitte een keurig geklede man waar van Joris Demmink makkelijk  een goede match had kunnen wezen .Wat later waren er 2 kinderen misbruikt en gedrogeerd, met hulp van een (kuch) zeer domme OVJ werd deze zaak geseponeerd, en iets later werd de zedenpolitie te Rotterdam ontbonden.

Dit bericht werd geplaatst in Bizar, Censuur, cold case, Corruptie, Dagboek, Doofpot, Drama, Familie, Film, Fotos, Frapant, Fraude, Geluid-tape's, Justitie, LEAKS, Macht-Misbruik, Misdrijf, Moord, News, Nieuws, Nieuws en politiek, O.M., Ontucht, Ontvoerd, Pedosexueel, Persoonlijk, Politie, VRIENDJE'S POLITIEK, WEERZINWEKKEND, Werk en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Bedankt voor het plaatsen van uw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s